Choroby fizjologiczne roślin – jak im zaradzić?

Zieleń nawet przy troskliwej opiece czasem choruje – tego nie da się całkowicie uniknąć. W konsekwencji rośliny mają mało atrakcyjny wygląd lub wydają mniejszy plon. W skrajnych przypadkach mogą nawet zamierać. Niekiedy przyczyną jest niespełnienie ich potrzeb – pojawiają się wtedy choroby fizjologiczne. Jak je zwalczać?

 

Choroby można podzielić na grzybowe, bakteryjne, wirusowe i fizjologiczne. Pierwsze dwie grupy zwalcza się za pomocą chemii. Wirusy „próbuje się” likwidować, ale w rzeczywistości nie ma na nie efektywnej metody. Natomiast chorobom fizjologicznym można przeciwdziałać dostarczając roślinie czynnika, który spowodował dany problem.

 

Profilaktyka walki z chorobami fizjologicznymi – zapewnienie optymalnych warunków

Najważniejsze czynniki w uprawie roślin to światło, woda i temperatura. Dlatego rośliny powinno się sadzić na optymalnych stanowiskach, w czasie susz należy je podlewać a do uprawy wybiera się gatunki mrozoodporne dla danej strefy klimatycznej. Najczęściej zaburzenia są związane z wodą – jej brakiem, słabą jakością lub niemożliwością pobierania (przy suszy fizjologicznej). W dalszej kolejności istotna jest gleba i jej parametry – przepuszczalność, zasobność w składniki pokarmowe i odczyn. Inne zaburzenia fizjologiczne to uszkodzenia mrozowe, obluzowanie korzeni, uszkodzenia chemiczne (np.: przy nadmiernych dawkach pestycydów), wybijanie w pędy (niewłaściwe terminy siewu/sadzenia lub anomalie pogodowe), ochłodzenie i wysuszenie przez wiatr oraz zanieczyszczenia środowiska. W wielu przypadkach roślinę można zabezpieczyć przed czynnikami powodującymi problemy. Jeśli zapewni się jej dobre warunki – istnieje duża szansa, że będzie rozwijała się prawidłowo. Dodatkowo można zwiększyć jej odporność poprzez nawożenie (organiczne lub mineralne), stosowanie ekologicznych gnojówek (np.: z pokrzywy, skrzypu, wrotyczu) i preparatów wzmacniających (np.: Zielony Mineral). Zieleń powinno się  profilaktycznie chronić przed chorobami i szkodnikami. Sprawdza się tutaj zasada: lepiej zapobiegać niż leczyć.

 

Oznaki niedoboru podstawowych składników pokarmowych

Rośliny powinno się nawozić w sposób zrównoważony. Zarówno niedobór składników pokarmowych jak i nadmiar są dla roślin niekorzystne. Warto stosować nawozy organiczne i wolno działające nawozy mineralne. Na skuteczność pobierania pierwiastków wpływa nie tylko system korzeniowy roślin, ale przede wszystkim rodzaj gleby (w lekkich składniki pokarmowe są szybciej wymywane), jej odczyn (przy niewłaściwym procesy fizjologiczne są zachwiane) i proporcje (niektóre związki wzajemnie się unieczynniają). Czasem po zieleni można poznać brak konkretnego składnika pokarmowego:

Azor – przy niedoborze wzrost rośliny jest zachwiany, starsze liście szybko stają się jasnozielone, żółkną i obumierają.

Fosfor – następstwem braku pierwiastka jest zahamowanie wzrostu. Starsze liście mają charakterystyczny, fioletowy odcień. Liście układają się nienaturalnie na pędach – często pod ostrym kątem.

Potas – brzegi liści początkowo żółkną, później blaszka brunatnieje i zamiera. Jej brzegi mogą być postrzępione.

Wapń – młode liście ulegają deformacji i nie rozwijają się w pełni. Ponadto zamierają pąki wierzchołkowe i kwiatowe. Rośliny, szczególnie warzywa, są bardziej podatne na choroby.

Magnez – dochodzi do przebarwień pomiędzy unerwieniem blaszki liściowej. Liście zamierają – począwszy od tych najstarszych.

Mikroelementy:

Żelazo – liście stają się coraz mniejsze i zdeformowane. Żółkną pomiędzy nerwami. Na blaszkach występuje charakterystyczny siateczkowaty wzór.

Mangan – na blaszkach występują marmurkowate chlorozy. Tkanka brunatnieje i zamiera.

Czy podobał Ci się ten artykuł?

Dziekujemy za oddanie głosu!